Μνημόσυνο

Πέρασαν δύο χρόνια ή τρία… προτιμώ να μη θυμάμαι, αλλά νομίζω δύο. Την είδα χθες στον όνειρό μου, ήταν όμορφη, ζωντανή και λίγο μπλαζέ, όπως συνήθως “Πω πω, τι ήταν κι αυτό με τον καρκίνο, τι ταλαιπωρία! Ευτυχώς πάει κι αυτό! Χα χα! Τι να κάνεις κοπέλα μου, η ζωή συνεχίζεται!”. Γέλασα τόσο πολύ, ακόμα γελάω, γιατί ακριβώς αυτό θα έλεγε.

Φάγαμε κόλλυβα, ήπιαμε Grand Marnier, που έπινε κάθε βράδυ σ’ένα μικρό ποτηράκι του λικέρ, μετά το ιατρείο και είπαμε ιστορίες απ’τα παλιά. Όταν τελείωσε τους φίλησα όλους και της είπα “γειά σου Νινίκα!”, αλλά εκείνη δεν απάντησε τίποτα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s