A river to love


Such a messed up little planet we live in and such a messed up thing life is.

Thoughts flow, like a river and their consolidation seems like such a trivial task at times.

People flow, like objects in the river, but projections remain like a promise given at birth.

Children grow so fast breaking our hearts and returning the relentless cruelty of this world we introduced them to.

History and science flow without charity and without any sense of good taste.

The only thing filling one with endless joy is the present and the presence of oneself in it.


Ο έρωτας στην εποχή των δεινοσαύρων


Ο θείος μου είναι κομμουνιστής. Έχει μία φουντωτή γενειάδα και περιμένει την επανάσταση από τότε που τον ξέρω. Όταν μιλάμε αισθάνομαι πάντα ότι πέρα από τη σημασία αυτών που λέμε, υπάρχει μία αδίστακτη πολιτική σκοπιμότητα στράτευσής μου που δομεί τη θεματολογία. Αρκετά απογοητευτικά πάντα μου φαινόταν λίγο γελοίο το πάθος του ανθρώπου για την διαχείριση των κοινωνικών και πολιτικών δομών, κυρίως όταν αυτό απαιτούσε το να υποταχτώ σε μία αυθαίρετη ιδεολογική ιεραρχία, την οποία κατασκεύασε ένας ωραίος τύπος με γενειάδα κάποτε. Εντούτοις εκτιμώ γιατί αυτή είναι μία καλή ιστορική στιγμή στην Ελλάδα για να πειθαρχήσει κανείς σε ένα πολιτικό ρεύμα, αποδεχόμενος τις ατέλειές του και δουλεύοντας ενεργά για να μειωθούν, καθώς πριν βελτιωθούν τα πράγματα θα πρέπει φυσικά να τα οραματιστούμε και το μοντέλο μας να είναι όσο πιο δημοκρατικό και ρεαλιστικό γίνεται.

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε μου εξηγούσε γιατί είναι σημαντικός ο διάλογος στην αριστερά και πώς αυτός εξυπηρετεί την πολιτική συγκρότηση και φυσικά στράτευση. Μου είπε “χρειάζεται να δώσουμε χρόνο στο διάλογο για να δουλευτούν οι απόψεις μας και τελικά να συγκλίνουμε όλοι ώστε να γίνουμε πρόθυμοι να αγωνιστούμε γι’αυτές. Οι άνθρωποι δε νοιάζονται για αφηρημένες ιδεολογίες, θέλουν να ζήσουν και να ερωτευτούν… Η διαδικασία λοιπόν της πολιτικής καλλιέργειας θέλει χρόνο…”.

“να ζήσουν και να ερωτευτούν…” φυσικά είναι αυτό που όλοι θέλουμε, αλλά όταν είναι πια τόσο σφιχτή η θηλιά του συστήματος γύρω από το λαιμό μας και τόσο ελλιπής η ιδεολογία της στρατηγικής της ΕΕ , ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου να βρίσκω αρκετό λόγο για πολιτική στράτευση. Δυστυχώς, δεν επαρκούν τα ιδεολογικά κίνητρα, είναι απλά μέσα που δικαιολογούν την πράξη. Κίνητρο και τελικός στόχος είναι πάντα στη βάση η ζωή,  η αγάπη και ο έρωτας, η πολιτική είναι απλά η υποκρισία που επιβάλει ο υπερπληθυσμός στην εποχή των ανθρώπινων δεινοσαύρων. Οι μικρές μας ιστορίες και επιθυμίες προχωρούν δίπλα στην πολιτική και κοινωνική εξέλιξη και είναι καμιά φορά λες και δε μπορεί να κανείς να ξεχωρίσει τι είναι πιο ισχυρό, η προσωπική μας εξέλιξη ή η εξέλιξη του είδους μας.



Athens, a former european city, full of desperate lonely people, torured by work, relationships, drugs, ugliness, pride and prejudice.

The moto has been for the past few years “βασανίζομαι”, a word meaning, I feel tortured.

You see the word written on every street and every wall.

…And yet, I couldn’t love people more and little does it matter that I couldn’t feel more loved, as it makes no difference for my ability to reach goals.

I do however, have a creeping suspicion that there might be an art movement, forming slowly from the cracks of everyday frustration, which might turn out pretty real in the end.


The world is such a weird place.
Relatedness to other human beings is so relative.
Projections always turn out wrong
and I can’t even make out my own reflection,
even though I’ve been trying all my life.
Nothing makes sense except for your own expectations
and the visible spectrum is so limited anyway.
Maybe there’s too many words in your head
maybe there’s too much school and too many rules
to make out reality…
There’s little else to do sometimes other than watch the show.