real queer

Η αίσθηση ότι ανήκεις και ότι κάθε τι είναι προκαταβολικά ευκατανόητο και διαχειρίσιμο, αυτό ήταν εκείνο που είχαμε με την Αλεξάνδρα. Κάναμε τα περισσότερα μαζί, τουλάχιστον όλα όσα θέλαμε, κι όταν ερχόταν η ώρα να απορροφηθούμε στις δικές μας προσωπικές σκέψεις είχαμε την ικανότητα να καθόμαστε δίπλα απόλυτα απομονωμένες η μία από την άλλη. Δεν υπήρχε τίποτα που είναι πολύ ή λίγο. Εκείνη ήταν συνήθως λιγότερο παρεμβατική από εμένα, αν και γνώριζε πολύ καλά ότι η παρέμβασή της μου ήταν απολύτως απαραίτητη.

Εκείνη την ημέρα μας είχε καλέσει για φαγητό ο Βαγγέλης στο σπίτι του στη Νέα Ερυθραία. Ήταν μία ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα και όλοι οι καλεσμένοι, φίλοι καλοί παλιοί και διασυνδεδεμένοι με χίλιους τρόπους, σουλατσάραμε στους διαδρόμους και στα δωμάτια του σπιτιού πίνοντας κρασί και γελώντας. Με την Αλεξάνδρα βρεθήκαμε στην κουζίνα, συνομιλώντας με την κυρία Ειρήνη που έφτιαχνε παπουτσάκια. Σχεδόν θυμάμαι ακόμα πώς φτιάχνονται τα παπουτσάκια, κι ας είχα υπνωτιστεί από τον ζεστό ανοιξιάτικο ήλιο που έλαμπε μέσα από τα μαύρα μαλλιά της Αλεξάνδρας κάνοντας το άρωμα του Pantente να αιωρείται στον δωμάτιο σαν παυσίπονο.

Η κυρία Ειρήνη θα πρέπει μύρισε το Pantente κι ίσως να πρόσεξε πώς αγγιζόμαστε σα να είναι η μία προέκταση της άλλης, γιατί χωρίς κανένα απολύτως μεσοαστικό ενδοιασμό καλοδιάθετα και αναλυτικά, παρατήρησε «Ξέρετε η γενιά σας νοιάζεται υπερβολικά πολύ για το σεξ… κι εκείνο που αδυνατώ να καταλάβω είναι το πώς είναι δυνατό όταν υπάρχει αληθινός έρωτας, κανείς να νοιάζεται τόσο πολύ για απολαύσεις σαρκικές». Ομολογώ ότι εκείνο που είπε κι εκείνα που δεν είπε με άφησαν άναυδη.

Την κυρία Ειρήνη την γνώριζα από μικρό κορίτσι, εκείνη και ο πατέρας του Βαγγέλη ήταν αγαπητοί φίλοι των γονιών μου, αλλά δε φαντάστηκα ποτέ ότι στα 33 μου θα μπορούσε ακόμα να διαβάσει εκείνα που μπορούσα μόνο να υπαινιχτώ στον εαυτό μου. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο κι όμως σπάνια μία σεξουαλική ζωή που σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένη προβάλλει οποιαδήποτε αμφιβολία.

Δεν είχα κάνει καμία απολύτως σκέψη τον τελευταίο χρόνο σχετικά με το τι μας κράταγε μαζί με την Αλεξάνδρα, δεν χρειαζόταν εξάλλου. Κάθε φορά που ένα συνειρμικό επεισόδιο ξεκινούσε να εκτυλίσσεται στο μυαλό μου, άπλωνα το χέρι μου στα μαύρα πυκνά μαλλιά που ζούσαν δίπλα μου, προσπαθώντας να μεταφράσω την αμφιβολία μου στην ικανοποιητική διαβεβαίωση του οργασμού. Εκεί που ο έρωτας θα έπρεπε να διαμορφώνει το σεξ, συνέβαινε το απογοητευτικά αντίθετο ή μήπως κάτι τέτοιο κρύβει την υπέρτατη σοφία της ορμονικής υπεροχής, έναντι κάθε εκούσιας διεργασίας; Κι αν ήταν έτσι, ποιος ο λόγος να αγωνιστεί κανείς ενάντια στον προφανή ηδονισμό του ριζωμένου φαλλοκρατικού σαδομαζοχισμού στα θεμέλια της κοινωνικής οργάνωσης ή μάλλον μαζικής νεύρωσης στην Ελλάδα; Πώς ξεχνάει κανείς την Ιθάκη τόσο εύκολα καμιά φορά όταν βρεθεί στο νησί των λωτοφάγων.

Τα παπουτσάκια ήταν υπέροχα. Την κοίταζα κι αν και ήξερα ότι μάντευε τι σκεφτόμουν ήταν περισσότερο απασχολημένη με το να κρατάει μία ισορροπημένη απόσταση σε σχέση μ’εμένα. Δεν ήταν ποτέ μακριά, μα και ποτέ κοντά. Δε θα μπορούσα ποτέ να παραπονεθώ, ούτε να υποψιαστώ την εξαιρετική ισορροπία που απαιτούσε η συντήρηση μιας τέτοιας καλά μελετημένης απόστασης. Στο αυτοκίνητο, κατά την επιστροφή θυμάμαι με ρώτησε «τι έχεις;».

Δε θυμάμαι τι απάντησα γιατί τότε ξύπνησα, μία straight single μητέρα με μία μόνο ομοφυλοφιλική σχέση στο ιστορικό της. Άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα κι όμως νύσταζα ακόμα αρκετά για να σηκωθώ. Προσπαθούσα να αναπαράγω το όνειρο που μόλις είχα δει για να μην το ξεχάσω.

Όλη την ημέρα σκεφτόμουν «γιατί η Αλεξάνδρα, γιατί αισθάνομαι έτσι για τις γυναίκες όταν είμαι απολύτως σίγουρη ότι τουλάχιστον σε ότι αφορά τις φαντασιώσεις μου και πώς αυτές έχουν διαμορφωθεί είμαι μάλλον ετερόφιλη;». Βέβαια εν τέλει είχα σοβαρότερα προβλήματα να με απασχολήσουν εκείνη την ημέρα, καθώς ετοίμαζα τον κατά-το-ήμισι-φιλανδό γιό μου να φύγει για Φιλανδία όπου θα πέρναγε το Πάσχα.

Κατά το μεσημέρι που έβγαλα τον σκύλο βόλτα σιγοτραγούδαγα «ακόμα κι αν φύγεις για το τέλος του κόσμου, θα’σαι πάντα δικός μου, θα’μαστε πάντα μαζί…» και ξαφνικά αισθάνθηκα μία ζαλάδα. Νόμισα ότι γινόταν σεισμός, αλλά όλοι περπατούσαν ανέμελοι γύρω μου και δε μπορώ να πω ότι είχα φάει λίγο ή ότι είχα ξενυχτίσει. Το απόγευμα τον πήγα να παίξει με τον κολλητό του και άρχισε να με πιάνει άσθμα. Δε μπορούσα να συγκεντρωθώ σε καμία συζήτηση… σκεφτόμουν «Θεε μου φεύγει αύριο…». Τον πήρα και φύγαμε με κάποια πρόφαση για να μπορώ να τον έχω δίπλα μου. Του χάιδευα τα μαλλιά και μύριζα το κεφάλι του όλο το βράδυ. Τελικά μπόρεσα να κοιμηθώ ελάχιστα.

Σκεφτόμουν ότι αυτό που αισθάνομαι για τον γιό μου αγγίζει τα όρια του έρωτα και τότε θυμήθηκα τη μητέρα μου που όταν ήμουν μικρή με αγκάλιαζε όπως ακριβώς τον αγκαλιάζω μύριζε τα μαλλιά μου και μου έλεγε «θεε μου αυτό το πράγμα είναι σαν έρωτας, η μυρωδιά σου, το κεφάλι σου, θέλω να σε φάω». Θυμήθηκα να κοιτάζω τις γάμπες της αδερφής μου, δημοτικό θα πήγαινα, σε κάποιες διακοπές που ήταν στρογγυλές και γυναικείες και να σκέφτομαι «αν είχε ιδέα πόσο ελκυστικές είναι αυτές οι γυναικείες γάμπες». Θυμήθηκα να μπαίνω κρυφά στο δωμάτιό της και να μυρίζω τα ρούχα της με μια μυρωδιά κάποιου αρώματος, τσιγάρου και εφηβείας. Κι ακόμα πιο μικρή θυμήθηκα που με βρήκαν μέσα στη ντουλάπα της με όλα της τα ρούχα γύρω μου να κοιμάμαι.

Ήταν αυτός ο οικογενειακός ερωτισμός που έκανε μία γυναίκα να λατρεύει άλλες γυναίκες και διαμόρφωνε πάντα μια ιδιότυπη σεξουαλικότητα, μία φεμινιστική ενότητα και αργότερα μία ρήξη μεταξύ των γυναικών της οικογενείας. Ποτέ δεν αισθάνθηκα έτσι για τον πατέρα ή τον αδερφό μου, εκείνοι ήταν συνήθως κάποιου τύπου αλλόκοτα όντα που παρουσίαζαν χαμηλό αισθητικό ενδιαφέρον. Ήταν η ελευθερία με την οποία εκφραζόμαστε που με έκανε ικανή να καταλάβω τα συναισθήματά μου πάνω από τα πρότυπα. Πώς θα μπορούσε η προτίμηση της σεξουαλικής συνεύρεσης με άντρες να με προσδιορίσει ως ετερόφυλη; Πώς θα μπορούσα να μην σκεφτώ ότι η μυρωδιά ή τα μαλλιά της Αλεξάνδρας ή των άλλων αγαπημένων μου γυναικών φίλων με αφήνουν σεξουαλικά αδιάφορη;

Πώς τελικά μπορεί να πιστεύει οποιοσδήποτε ότι το σεξ καθορίζει τη σεξουαλικότητα, πώς… όταν έχεις κάτι τόσο σημαντικό, όπως είναι ο έρωτας;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s