voyeuristic daisy

patiently waiting for fate to manifest itself

everyone wants to rule their destiny

always seemed bleak to me

memories tarnished with monolithic present

and dreaded scenarios

daisies looking so pretty

will the course of destiny change them?

daisies are simple, pretty, with an honest scent

flowers wait

trees wait

everything that I love about this world is oblivious

why should I rush towards western values?

what fucked up motives put these psychoanalytical ideas of guilt and blame in our heads?

finally as pretty (oblivious) as can be, pretty like a daisy

tomorrow society awaits another communion

I’ll return inevitably to a lower form of life

against the collective

pet/baby-obsessed freaks and depressed low-lifes will track me down

inanimate you will feel and do what you should

there is a wisedom in that for well-adjusted-type societies

however, here wisedom sounds trivial

all that matters is our gentle aggregation of molecules dissolving like Schrödinger’s cat at any point in time and space

what we learned my friend is not that transcedent

we both know we would give it up in an instant

just to learn it again


living together

I’m so tired of your absent presence

there are always signs of you having crept in

there’s nothing I can write, which I know you will not read

there’s nothing I can do, which you won’t see

but you always say that you don’t care

and then suddenly it turns out you’ve seen everything

I want to see you

but I’m so scared of you unlocking my door with your key

asking me to pretend you’re not here

while with my third eye I watch your third eye watching me

I can do with together

I suppose can do with apart

but I can’t continue telling myself and everyone else you’re not here when I know you are

It’s like sleeping in the same bed when we’re not allowed to touch

It’s like trying to discipline the wrong aspects of life to make up for the chaos in others

I would like to invite you in, but only if you want to be here

I don’t like this sneaky friend walking in on my life

wanting to have nothing to do with it

I know I talk too much

I generally do when I’m annoyed

It’s my way of saying I don’t want to hurt anyone, but I’m terribly annoyed and out of self respect have to find an outlet

I need some privacy

I suffer from the lack of it cause I have a kid

I’m glad you told me we won’t see each other for a couple of days

I needed a couple of days

even though I’m always happy to see you

but instead of enjoying privacy I’m sitting here dreading you walking in suddenly

disrupting my line of thought

If I knew you were coming at a certain time

it would probably make me so happy

or if I knew you came to see me and talk

I hope you feel better soon and come to see me

I’ve been so absent-minded lately

and I think it’s because my body and mind are in such need of some kind of free expression

that they’re actually claiming it physically

everytime I see you I jump

not because I’m scared or appaled or something

but because it’s more important to think about you than to see you sometimes

you must feel the same

and it’s funny how we can’t figure out a solution to the problem different aspects of which we both recognise

I think it’s because we don’t trust each other to return to our previous state of intimacy

we’re both too scared we’ll drift apart

that is exactly our problem

lack of trust

is there anything else ever the problem between people?

well if you can’t trust your friend

who can you trust?

αυτό το αρχίδι, ο Κέρουακ


Μόλις τελείωσα τους “Υπόγειους (Subterraneans)” – νομίζω σε κάποια σημεία στο βιβλίο αναφέρονται και ως “υποχθόνιοι” – το διάβασα σε μία καταπληκτικά άμεση και ενίοτε αστεία ελληνική μετάφραση (εκδόσεις “υπο σκέψη”, 1980). Χύνει τη γραφή του για τον έρωτα με τις μικρές μεγάλες προεκτάσεις, τον πόνο και ό,τι άλλο γίνεται, σα να είναι μπουκάλι μπύρας που ρέει μία αιωνιότητα. Περιγράφει έναν τύπο που θα μπορούσε να είναι ο μικρός, κάπως χιπ, αδερφος του Μπουκόφσκι – εκείνος ο γκόμενος που όλες σου οι φίλες σε συμβούλευαν να φτύσεις γιατί είναι αρχίδι και θα σε ποδοπατήσει χωρίς να δίνει στην πραγματικότητα ούτε μία δεκάρα. Αν ο φεμινισμός έχει αρρενωπή όψη, μάλλον ο Κέρουακ την ορίζει εύκολα και μαζί με τον Μπουκόφσκι ξαναγράφουν το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς για αγόρια. Στην ουσία μπαίνεις στον ξεδιάντροπο πυρήνα μιας μονοδιάστατης αρρενωπότητας αφοσιωμένης στο αλκοολ και την ηδονιστικά αυτοκαταστροφική περιαυτολογία – μία εγωκεντρική σεξουαλική ταυτότητα χωρίς ίχνος ενορατικότητας ή συμπόνιας για άλλα ζωντανά πλάσματα. Ένα μυαλό που έλιωσε στη ματαιοδοξία του – αλλά ήταν χιπ, ο πούστης, έβγαινε και σαν το αρχίδι που ήταν, ένιωθε καλά και ήθελε να μας μεταφέρει πόσο χιπ ήταν μαζί με το χιπ κορίτσι – αντικείμενο δίπλα του. Και εκεί ακριβώς είναι που καταλαβαίνεις την τόσο καλά εδραιωμένη αρρενωπότητα που δε χρειάζεται εξηγήσεις και πολιτικές αναλύσεις – στέκεσαι καλά όντας αρχίδι – ζώντας τη ζωή μιας πρώτης ανάγνωσης. Κι όμως ούτε για μια στιγμή δε θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι δεν απόλαυσα το βιβλίο, ή ότι δεν εκτιμώ την κλασσικότητα και το ταλέντο του Κέρουακ… είναι απλά που κάθε ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις και πάντα το θέμα είναι πώς θα πεις κάτι – κι αντί για ένα Γκίνσμπεργκ που υψώνει τον αναγνώστη στα όρια της ύπαρξης, της αγάπης και της αιωνιότητας, ο Κέρουακ σε ρίχνει σ’ένα βάλτο απόγνωσης – κι αντί να σου μιλήσει για την αγάπη του διαλέγει πάντα να εκφράσει τα σημεία εκείνα που αυτή υστερεί – αρχίδι Κέρουακ ελπίζω να είσαι τώρα στην κόλαση που έφτιαξες μόνος σου – μαζί με την Μπρίτζετ Τζόουνς σε ένα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη παράλληλων μονολόγων!

broken ear-drumms

I haven’t been listening it’s been weeks now

I just can’t listen to anything or anyone

there’s too much noise from my brain

I keep interacting just to ease the pain

not just my pain, everyone else’s too

it would have been better if I just listened

and slowly internalised the small trivial conclusions

until they became some kind of structured entity

pain scattered in the universe trivially

people doing instead of standing still

proactively cheating anyone

finding excuses and regargitating them

loneliness is not listening to your surroundings

this world is not a lonely place

just a brainwashed society

with broken ear-drumms

destroyed nerves

if matrix is true in a sense

you won’t need any pills to see

breaking a heart and pretending it’s no big deal

a child’s heart, a friend’s heart, a lover’s heart

is not listening to that heart

not being there

Sounding like that idiot de Botton again

maybe I didn’t read attentively enough