It’s never too early and never too late

Το χθεσινό βράδυ ήταν εξαιρετικά κουραστικό. Ξύπνησα βαριά υπό τη συνειδητοποίηση ότι η διδακτική κοινωνικοπλαστική μου προσέγγιση πρέπει να είναι μία ουτοπία … και η ζωή μου επίσης. Είναι τόσο κουραστικό να περιγράφεις το προσωπικό σου δράμα τα βράδια σε σαδομαζοχιστικά βαρεμένα μπαρόβια ακροατήρια που το μόνο που τα κάνει ενδιαφέροντα είναι η αφέλειά τους. Όταν βρίσκω τον εαυτό μου να το κάνει, παρά τον βαθύ μου σεβασμό για την ατομικότητα του κάθε ακροατή, δε μπορώ παρά να σκεφτώ «Μα καλά, δε βαρέθηκες να ακούς την ίδια ιστορία ξανά και ξανά; Σου την έχω πει στα διάφορα μπαρ αυτής της πόλης περί τις μερικές εκατοντάδες φορές και κάθε φορά μοιάζεις τόσο έκπληκτος και διψασμένος για γνώση… Jesus μιλάω σε ηλίθιους;!». Αλλά φυσικά είναι τόσα πολλά τα μπαρόβια cool παιδιά της Αθήνας, που εκεί που νομίζεις ότι κάλυψες την ύλη με όλους, πάντα εμφανίζεται ένα καινούριο ανυπόταχτο πνεύμα που διεκδικεί την αδιάσπαστη προσοχή σου.

Κάπου εκεί που εξιστορούσα, ρουφώντας ενέργεια από τα λαμπερά νεανικά μάτια των νέων παιδιών, πρέπει να πάγωσε για πρώτη φορά εντός του 24ώρου το χαμόγελό μου, αφενός γιατί το ακροατήριο είχε μία προσέγγιση αριστεροκατινέ που με σκοτώνει και αφετέρου γιατί κανείς μας δεν πειθόταν ότι το τέλος είναι καλό. Ήθελα να τους δώσω ελπίδα και πίστη στην ομορφία της μοιρολατρείας, αλλά αντ’αυτού βρέθηκα να παραθέτω την αυτοβιογραφία μίας αναμενόμενα φρικουλέ 30άρας που αρκούσε να πει εξαρχής ότι το 99’ έβγαινε στο Decadence και σπούδαζε στο Λονδίνο.

Όταν ξύπνησα σκεφτόμουν ‘έπρεπε να κάνεις τόσα πολλά μέχρι τα 30 και τα έκανες όλα λάθος’. Όλα πήραν μία ανεπανόρθωτα φρικουλέ μορφή από ένα σημείο και πέρα. Έπρεπε να μαλώσω με κάποιον οπωσδήποτε, ιδανικά με μια ομάδα αιμοδιψών φανατικών φιλάθλων. Όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα αυτοκίνητο γεμάτο πάνθηρες που μου έκλειναν την έξοδο του γκαράζ ενώ χαλαρά επιδίδονταν σε ανταλλαγή ακατάληπτων μουγκρητών με την αγέλη των απέξω, ήξερα ότι είχε έρθει η στιγμή μου. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να μουρμουρίσω ούτε ένα «μαλάκα», γιατί ένας πάνθηρας είχε ήδη σπεύσει να μου δώσει κατατοπιστικότατες οδηγίες ξεπαρκαρίσματος. Απογοητευμένη τον ευχαρίστησα, κατάπια έναν λυγμό και του χαμογέλασα όσο λιγότερο αγριεμένα μπορούσα.

Mέχρι εκεί έφτασε η μπλαζέ καταθλιπτική γοητεία μου, καθώς είχα σχεδόν ήδη κάνει τη σύνδεση… Ο Rodriguez είχε πει σε κάποια συνέντευξη «η συμβουλή μου σε νέους μουσικούς είναι ότι ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά» και αν και ήταν πολύ αργά για να κάνει κανείς όλα εκείνα που έπρεπε να κάνει, καθώς η φαντασία ενός παιδιού φτάνει ως τα 30 το πολύ, ήταν ανακουφιστικό που την επόμενη 10ετία δεν την είχα κα διανοηθεί. Υποθέτω ότι από εδώ και πέρα δεν είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά για τίποτα.

Advertisements